ایران ترول سایت سرگرمی تفریحی اس ام اس عکس دانلود،ترول،عکس بازیگران،دانلود،نرم افزار،بازی،آهنگ،موزیک،دانلود جدید،عکس ترول،عکس پروفایل،ترول ایرانی،انیمیشن،کارتون

ایران ترول سایت سرگرمی تفریحی اس ام اس عکس دانلود

ماجراهای «ابراهیم» محسن چاوشی ادامه دارد

دسته بندی : تفریحی بیتوته تاریخ : دوشنبه ۲۲ مرداد ۱۳۹۷

آلبوم «ابراهیم» محسن چاوشی به تهیه کنندگی هادی حسینی هنوز مجوز نشر ندارد و این خواننده دیروز اقدام به انتشار تیزری با یکی از قطعات این آلبوم کرد.

به گزارش مهر، محسن چاوشی خواننده موسیقی پاپ کشورمان شب گذشته ۲۱ مرداد با انتشار یک تیزر کوتاه از انتشار قریب الوقوع آلبوم جدیدش با نام «ابراهیم» خبر داد؛ آلبومی که به دلیل اصلاحیه ۵ قطعه از ترانه ها و شعرهایش مجوز رسمی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی را ندارد.

وزارت ارشاد تاکید دارد که ناشر آلبوم لازم است به مساله اصلاحیه اعلام شده رسیدگی و سپس دوباره آلبوم را برای دریافت مجوز ارایه کند؛ مساله ای که به نظر می رسد مورد موافقت محسن چاوشی نیست و او ترجیح داده موضوع را از طریق صفحه شخصی اش در اینستاگرام پیش ببرد.

در متن منتشرشده از سوی چاوشی در چند روز گذشته آمده بود: «با سلام؛ در ابتدای فعالیتم بعد از شش سال تلاش برای دریافت مجوز و فعالیت به صورت رسمی در چهارچوب معیّن همیشه تلاش کرده ام در اصول و قوانین حالا یا موافق یا بعضا مخالف سلایق شخصی ام‌ جهت احترام قدم بردارم اما حالا… من از مفصل این نکته مجملی گفتم/ تو خود حدیث مفصل بخوان ازین مجمل

درباره یک مستند پرس تی وی؛ترجیح مصلحت بر صلح!

دسته بندی : تفریحی بیتوته تاریخ : یکشنبه ۲۱ مرداد ۱۳۹۷

سید رضا صائمی
دیوید لاولی واکلین مستند ساز انگلیسی و فعال ضدصهیونیستی است که در مستندی با عنوان alternative iraq inquiry که تلاش می کند تا اثبات کند که تونی بلر یک جنایتکار جنگی است. مستندی که هم می توان آن را از جنس مستندهای اثبات گرایه دانست و هم افشاگرانه. رویکرد اثباتی او در این مستند نوعی تحلیل تصویری از رفتارشناسی سیاسی تونی بلر است که با خوانش گشتالتی مولف از آنها مخاطب را با خود همراه کرده و در یک تلاش اغناگرانه می کوشد تا نه صرفا از طریق برجسته سازی بلکه به واسطه تامل برانگیزی به این سویه جنایتکارانه از سوژه دست یابد و از سوی دیگر افشاگرانه است که در این زمینه مخاطب را متوجه همکاری شخصیت ها با تونی بلر می کند که شاید در افکار عمومی غرب به واسطه جایگاه اجتماعی و مذهبی و اعتباری که دارند شوکه برانگیز باشد.
لاولی واکلین در این مستند نشان می دهد که شخصیت های برجسته دینی و فعالین صلح طلب مانند اسقف اعظم دزموند توتو و مایرید ماگوایر (صاحب جایزه نوبل در ۱۹۷۶) نیز به دلیل فعالیت های بشر دوستانه واکلین همواره از وی حمایت کرده اند. ضمن اینکه می توان این مستند را به عنوان شکلی از مستند جنگی هم دانست که در ارتباط با جنگ آمریکا و عراق به مسائل پشت پرده ای می پردازد که سیاست های جنگی غرب در عراق را بازنمایی می کند و مخاطب را نه به شکل مستقیم با خود جنگ که با ریشه ها و دلایل شکل گیری پدیده جنگ آشنا می کند.
از جمله ویژگی های مهم این مستند سویه گزارشی بودن آن است اما نه از آن دست گزارش های استودیویی که مستند ساز در اتاق تدوین و صرفا با ارجاع به مدارک آرشیوی به آن بپردازد بلکه با گزارشی میدانی در مستند مواجه هستیم که مستندساز به شکل رودرو به مواجهه و گفت و گو با افرادی می پردازد که بتواند پازل استدلالی سوژه اش را تکمیل کرده و از طریق باورپذیری، آن را تضمین کند.
بخش هایی از این گزارش های میدانی، مصاحبه هایی است که با مردم عراق در یک فضای شهری صورت می گیرد و پویایی و حرکت در آن برجسته شده. در واقع مستند ساز نخواسته یک دوربین ثابت را بکارد و افراد مختلف در ارتباط با سوژه او مقابل دوربین توضیح دهند. این تمهید موجب شده که مصاحبه های او از حالت یکسویه به گفت و گوی دو طرفه تبدیل شود و به روایت آن نیز تحرک و ریتم مناسب تری ببخشد. اساسا این مستند از تعدد تصاویر و پلان ها برخوردار بوده و ضرب آهنگ تندی دارد. ضمن اینکه مستندساز هم با اقشار گوناگونی از مردم عراق به گفت و گو می نشیند و هم تنوع موقعیت ها و لوکیشن هایی که برای این گفت و گوها انتخاب کرده زیاد است. به همین دلیل می توان در یک خوانش فرامتنی این مستند را به نوعی مستند مردم‌شناختی هم دانست که دست کم به واکاوی یک برهه خاص و بحرانی از تاریخ عراق پرداخته و احوالات روحی و روانی مردم در آن مقطع را بازگو می کند.
استفاده درست و آگاهانه از موسیقی عربی و متناسب با حال و هوای صحنه از جمله نکات برجسته این مستند است که نشان می دهد فیلمساز علی رغم اینکه بیگانه محسوب می شود اما به شناخت درستی از ویژگی های فرهنگی و اجتماعی کشوری دست یافته که مستندش را در آنجا تولید می کند. در واقع ما با یک مستند چندلایه مواجه هستیم که هم در آن می توان به تصویری از عراق جنگ زده دست یافت و هم در دل آن آشنایی با افکار عمومی این کشور درباره جنگ و مسببان آن و هم با مردم‌شناسی عراق فارغ از نسبت آن با سوژه وجود دارد و هم در نهایت به جنایت هایی که بر این کشور رفته و نقش سیاست های منفعت طلبانه و سیاستمدارانی که ظاهری دموکراتیک دارند، پاخته می شود.
مستندساز که خود از فعالان ضدجنگ است تلاش کرده تا هم آسیب های جنگ را در پس روایت سوژه خود به شکل تلویحی به تصویر کشیده و آن را برجسته کند و هم جنایتکاران جنگی را که پشت چهره آزادی خواهی و شعارهای بشردوستانه پنهان می شوند افشا کند.
او در سکانس های ماقبل پایانی اش به شکل مستقیم تری به تونی بلر و سیاست هایش می پردازد و با نمایش تصاویری از او در موقعیت های مختلف از جمله روابطش با جورج بوش به بازگویی دیدگاهش درباره بلر به عنوان جنایتکار جنگی می پردازد و حمایت شخصیت هایی از او که به عنوان فعالان صلح طلبی شناخته می شوند. کسانی که مصلحت را بر صلح طلبی ترجیح داده اند و بار دیگر در سکانس پایانی از دل عراق و رو به دوربین تحلیل های نهایی خود را ارائه می دهد که باز هم با یک موسیقی عربی همراه می شود تا مستند به پایان برسد.

نوشته درباره یک مستند پرس تی وی؛ترجیح مصلحت بر صلح! اولین بار در بانی‌فیلم پدیدار شد.

«نگاهی بر سینمای چین» در هنر و تجربه

دسته بندی : تفریحی بیتوته تاریخ : شنبه ۲۰ مرداد ۱۳۹۷

برنامه سه روزه «نگاهی بر سینمای چین» در ادامه برنامه هفتههای فیلم، از ۲۴ الی۲۶ مردادماه توسط امور بین الملل گروه سینمایی هنر و تجربه برگزار خواهد شد.

به گزارش رسیده، برنامه «نگاهی بر سینمای چین» از چهارشنبه ۲۴ الی ۲۶ مرداد در شش شهر تهران، شیراز، اصفهان، تبریز، کرمان و بابل به طور همزمان برگزار خواهد شد. آیین افتتاحیه این برنامه روز چهارشنبه ۲۴ مرداد ساعت ۱۷ با حضور مقامات سفارت چین، سفرای دیگر کشورها و معاونین سفرا، رایزنهای فرهنگی، هنرمندان و چهرههای سرشناس فرهنگی و هنری در موزه سینما برگزار خواهد شد.

برنامه «نگاهی بر سینمای چین» نمایش سه فیلم شاخص تولید سینمای چین را در دستور کار خود قرار داده است. فیلم سینمایی «پس لزره» به کارگردانی فنگ شیائوگانگ که محصول سال ۲۰۱۰ میلادی است، به عنوان اولین فیلم این برنامه و پس از آیین افتتاحیه به نمایش درخواهد آمد. این فیلم برنده افتخارات متعددی از جمله جایزه بهترین فیلم آسیاپسفیک، نامزدی جایزه بهترین فیلم آسیایی، نامزدی بهترین فیلم جشنواره دانشجویی پکن، جایزه تماشاگران جشنواره پالم اسپرینگز، جایزه ققنوس زرین چین، نامزدی جایزه بهترین فیلم جشنواره هنگکنگ، جایزه انجمن صنفی چین و… شده است. فیلم سینمایی «کوهها ممکن است متلاشی شوند» به کارگردانی جیا ژانگ‌که است که نامزد بهترین فیلم جشنواره کن، نامزد بهترین فیلم آسیا، نامزد بهترین فیلم جشنواره شیکاگو،برنده جایزه تماشاگران جشنواره سن سباستین، نامزد بهترین فیلم جشنواره هنگ کنگ و… بوده و محصول سال ۲۰۱۵ است. این فیلم به عنوان دومین فیلم به نمایش درخواهد آمد و فیلم سینمایی «داستان سه شهر» به کارگردانی میبول چیون محصول سال ۲۰۱۵ سومین فیلم برنامه «نگاهی بر سینمای چین» است که نامزدی بهترین فیلم جشنواره هنگ کنگ را در کارنامه خود دارد.

ورود برای عموم علاقه مندان آزاد خواهد بود.

از میان ۲۰۹ اثر تلویزیونی رسیده به جشنواره فیلم سلامت، در نهایت ۳۴ فیلم مستند برای رقابت در این بخش از جشنواره انتخاب شدند.

به گزارش رسیده،فیلم های مستند راه یافته به سومین جشنواره فیلم سلامت به شرح زیر است:

جنس سوم ساخته اصغر برقه و احسان اطمینان ، ده برادر به کارگردانی محسن علیدادی ، ویزیت ساخته محمد حسین جبلی جوان ، مسیر روشنایی به کارگردانی الناز ژاله چین، پیش از ۳۰ سالگی از فضل الله تاری ، مامان به کارگردانی شهره کشاورز ، امیر به کارگردانی محمد صادق اسماعیلی ، زنانگی به کارگردانی محسن استادعلی ، مردی که با خرگوشها می‌رود به کارگردانی فرهاد بردبار ، فرزند از رضا فخاری ، آهستگی به کارگردانی یاسرخیّر ، بازگشت ساخته محمد حاتمی و الهام حاتمی ، موسیو آرسن به کارگردانی عبدالستارکاکایی ، ثانیه‌ها به کارگردانی مژگان صیادی ، شهر زیبای من ساخته الهام آقالری ، همشهری جنگ به کارگردانی احمد زایری ، بلندای زندگی ساخته فاطمه صارمی ، سوگند بقراط از حسین کاکاوند ، عمو موسی به کارگردانی بهنام بیرم وند ، داستان من و شما ساخته سعید مازندرانی ، نویز سفید به کارگردانی عبدالقادر طه زاده ، تیام به کارگردانی کامران جاهدی ، زاناکس ساخته ایمان حمیدی ، اختلالی به نام اوتیسم ساخته بیژن همدرسی ، رنج شیرین از علی معصومی ، رومو ساخته فرزاد جعفری ، کامیل دنبال نفس می‌گردد ساخته عثمان محمد عبدالله ، اتفاق آن روز به کارگردانی رضا عربشاهی ، شبح درد ساخته بهراد مهرجو ، دست‌های آبی به کارگردانی عبداله حیدری ، چهل‌وهفت ساخته جابر مطهری زاده ، غنچه‌های زندگی ساخته شیوا سرمست ، لیلا از لفور به کارگردانی علی دنیوی ساروی و این خانه تو نیست به کارگردانی میثم پورجعفری.

سومین جشنواره ملی فیلم سلامت توسط موسسه آوای هنر سلامت از سوی وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی با هدف نمایش آثار ایرانی با محوریت نقش سلامت در زندگی انسان و با شعار «سلامت برای همه؛ اجتماعی شدن سلامت» از تاریخ ۱ تا ۵ شهریور ۹۷ به دبیری محمد کیاسالار برگزار خواهد شد.

در نخستین روز اکران فیلم سینمایی تنگه ابوقریب، روابط عمومی این فیلم در پیامی، از مسوولان کشور دعوت کرد تا برای یادآوری رشادت رزمندگان دفاع مقدس، به تماشای این فیلم بنشینند.

به گزارش رسیده، متن این پیام به شرح زیر است:

بسم الله

مردم صبور ایران سال ۹۷ را در حالی آغاز کردند که ترس از دلار ۵۰۰۰ تومانی و کابوس افزایش قیمت ها، دل‌شان را می لرزاند. بی‌خبر از اینکه قرار است در سایه غفلت و عافیت طلبی برخی از مسئولان، دلار سر به فلک بگذارد و ۱۲۰۰۰ تومان را هم تجربه کند، سکه به ۴ و نیم میلیون برسد و مسئولان ما در برخی جلسات بخندند و در تلویزیون به «خیال راحت» مان بابت قیمت دلار لبخند بزنند.

صدای فاطمه معتمد آریا بر روی جدیدترین فیلم پویانمایی کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان روایتگر «شب ترسناک لومو» شده است.

به گزارش رسیده، پویانمایی «شب ترسناک لومو» به کارگردانی ساره شفیعی‌پور با تکنیک دوبُعدی دیجیتال و در مدت زمان ۱۰ دقیقه تلاش می‌کند کودکان را با مفهوم ترس و چگونگی مقابله با آن در قالب داستانی فانتزی آشنا کند.

خلاصه داستان این پویانمایی چنین است که بچه گربه‌ای یک فیلم ترسناک می‌بیند و مجبور می‌شود با پیامدهای آن ترس روبه‌رو شود.

فیلم‌نامه این اثر پویانمایی نیز نوشته‌ی معین صمدی و فایزه کشاورزیان است و مهدی شیری تصویرسازی‌های آن را انجام داده است.

مأموریتی که ممکن نشد…!

دسته بندی : تفریحی بیتوته تاریخ : یکشنبه ۱۴ مرداد ۱۳۹۷

پرویز نوری
یادمان هست که آن وقت ها سریال «مأموریت: غیرممکن» (با اسم «بالاتر از خطر») حسابی ما را گرفته بود. پُر تنش، پُر ماجرا و پُر از اتفاقات غیرممکن بود. قصه هایش هر بار با یک مأموریت سّری خطرناک شروع می شد و نوار صدا آن مأموریت را به گوش می رساند و بعد نوار دود می شد! البته داستان به طور کلی روی یک گروه جاسوسان خاص و ماهر حکومت می گذشت در دوران جنگ سرد، و قهرمان اصلی هم پیتر گریوز بود در قالب «جیم فلپس» و از همکاران دایمی او هم یک گرگ موریس بود در نقش «بارنی کولیر»، باربارا بین در نقش «سینامون کارتر» و مارتین لاندو در نقش «رولین هند». این سری هیجان آور در دهه ۱۹۷۰ در تلویزیون ها به نمایش درآمد.
در این ایام تام کروز به صرافت افتاد تا «مأموریت: غیرممکن» را به گونه ای مدرن و طی فیلم های متفاوت روانه اکران کند. با ششمین قسمت آن «ریزش رادیو اکتیو»، گویی کروز به خوبی توانسته است که این مأموریت غیرممکن را ممکن سازد. در حقیقت هر بار فیلم به فیلم پُر آنتریک تر شده و هم از لحاظ موضوع پیچیده تر… مهم ترین عامل توفیق «مأموریت: غیرممکن»ها، خود تام کروز است با به خطر انداختن زندگی اش و انجام اعمال خطرناک و غیرقابل تصور بدون استفاده از بدل ها.
کارهایش به شکل اعضای او درآمده است: در قالب قهرمان «ایتن هانت» در «پروتکل شبح» در سال ۲۰۱۱ از بالای آسمانخراش دوبی «برج خلیفه» بالا رفت. در «قوم سرکش» در سال ۲۰۱۵ بر یک هواپیمای باربری روسی آویزان شد، و این بار در آخرین فیلم در صحنه های نفس بُر جنگ میان هلیکوپترها در کوهستان ها نشان داد که جسورترین بدل در تاریخ سینماست. تام کروز ۵۶ سال دارد.
اینک پس از ۲۲ سال از ساخت اولین فیلم، آن چه سبب موفقیت سری «مأموریت» می شود نه تنها صحنه های خطرناک اکشن و مملو از درگیری، بلکه موضوع هایی است که در آن ها با انواع پیچ و خم ها، برخوردها و پیچیدگی ها می توان رو به رو شد. موضوع فیلم آخر هم چنان بر پایه ستیز میان خیر و شر است. ماجرا از بلفاست به برلین و از پاریس به لندن و بعد هم کشمیر کشیده می شود و این بار مرد خبیث «سلیمان لین» (با بازی شان هریس) نقشه تازه­ی در سر دارد و می خواهد با همدستی بد طینت دیگری «جان لارک» حمله اتمی به دنیا را تدارک ببیند. مأموریت «ایتن هانت» این است که بایستی جلوی «لارک» را بگیرد.
اما فراموش نکنیم که موضوع نابودی دنیا- طبق کلیشه همیشه- در این فیلم هم حرف اول را می زند بی آن که مثل باقی فیلم هایی در این باره همان خط و ربط را دنبال کند. کارگردان کریستفر مک کوئری و تام کروز به خوبی موفق شده اند بهترین «مأموریت: غیرممکن» را خلق سازند. مأموریتی که نشان می دهد ممکن خواهد بود.

نوشته مأموریتی که ممکن نشد…! اولین بار در بانی‌فیلم پدیدار شد.

«فروشنده ۲» به «سینما روایت» می‌آید

دسته بندی : تفریحی بیتوته تاریخ : شنبه ۱۳ مرداد ۱۳۹۷

سینماروایت در سومین برنامه از سری جدید خود، فیلم مستند «فروشنده ۲» را مورد نقد و بررسی قرار می‌دهد.

به گزارش رسیده، «فروشنده ۲» تازه‌ترین اثر مرکز مستندسازی «فانوس فردا» است که روایتی از برنامه کشورهای غربی برای صنعت موشکی ایران، زمزمه‌های مذاکرات جدید و فشار بر صنعت موشکی کشورمان است.

این مستند در ادامه قسمت اول «فروشنده» ساخته شده است. قسمت اول این مستند، به اتفاقات پشت پرده برجام می‌پرداخت و در تلاش بود تا تجربه برجام را یک بار برای مردم به تصویر بکشد. «فروشنده ۲» به برجام‌های بعدی می‌پردازد، به این امید که این هشدار باعث شود این بار برخلاف برجام هسته‌ای، زودتر از آن که دیرشود چاره‌ای اندیشیده شود.

جلسه نمایش و نقد و بررسی این مستند در برنامه «سینما روایت» روز یکشنبه ۱۴ مرداد ماه، ساعت ۱۷:۳۰ با حضور مصطفی خوش‌چشم کارشناس مسائل بین‌الملل، آرش فهیم منتقد سینما و «محسن حاج کرمی» تهیه کننده اثر، در مجموعه فرهنگی-هنری اسوه واقع در خیابان انقلاب، نبش خیابان بهار جنوبی برگزار می‌شود. گفتنی است شرکت در این مراسم برای عموم مخاطبان آزاد و رایگان است.

پس از اعلام آمادگی همایون شجریان برای برگزاری کنسرت خیابانی، جلسه‌ای با حضور این هنرمند و مدیران شهرداری تهران عصر روز چهارشنبه ۱۰ مرداد برای بررسی امکان برگزاری این کنسرت تشکیل شد.

به گزارش رسیده، رییس سازمان زیباسازی، در این جلسه ضمن اعلام حمایت و همکاری شهرداری تهران از برگزاری کنسرت خیابانی همایون شجریان، گفت: «زمانی که ایده برگزاری این کنسرت از سوی شما مطرح شد حوزه فرهنگی شهرداری تهران از جمله مرکز ارتباطات، معاونت فرهنگی و اجتماعی و سازمان زیباسازی به اتفاق به این نتیجه رسیدیم که برگزاری کنسرت خیابانی در این شرایط می‌تواند یک اتفاق مثبت باشد و شهرداری تهران به عنوان مجری اصلی می تواند نقش‌آفرینی کند. از سوی دیگر چون تاکنون چنین رویدادی برگزار نشده، این دغدغه جدی ماست که این کنسرت باید با هوشمندی کامل برنامه‌ریزی شود تا این ایده الگو و سرمشق کارهای بعدی باشد.»

برزین ضرغامی به نیاز مشارکت گسترده همه دستگاه‌ها و مردم در برگزاری این کنسرت اشاره کرد و گفت: «تنها بخشی از مقدمات این رویداد مربوط به شهرداری تهران می‌شود. بخش مهم و اصلی آن مربوط به شما در جایگاه هنرمند است و بخشی دیگر مربوط به سازمان‌ها و نهادهای دیگر و همین‌طور حضور مردم است. باید در جلسات دیگری که برگزار می‌کنیم سهم عناصر دیگر را بررسی کرد تا این حرکت مردم‌محور در عرصه موسیقی ادامه‌دار باشد.»

همایون شجریان هم با اشاره به دلیل درخواست خود برای برگزاری کنسرت خیابانی گفت: «سه سال پیش برای کسانی که تا بحال امکان دیدن کنسرت نداشته‌اند و اغلب در نقاط کم امکانات شهرها زندگی می‌کنند درخواست اجرای کنسرت خیابانی دادم که به دلایلی برگزاری آن میسر نشد. دغدغه برگزاری این کنسرت تا به امروز با من ماند. امروز به دلیل دیگری که می‌دانید این دغدغه مطرح شد؛ البته به هر حال صورت مسأله، یعنی مشکلات اقتصادی، اجتماعی و سیاسی، سر جای خودش هست. این مسائل تا حل نشود نارضایتیِ جامعه پابرجاست، اما یک رویداد هنری می‌تواند به همدلی و انرژی‌مان کمک کند.»

بدرقه مسافر«اسکار» با هول و ولا

دسته بندی : تفریحی بیتوته تاریخ : پنج شنبه ۱۱ مرداد ۱۳۹۷

بانی فیلم، گروه سینمای ایران، نصیبه کریمی: سینمای ایران را از حیث مضمونی نمی‌ شود با اطمینان کامل سینمایی جهانی و بین‌ المللی قلمداد کرد، اما بودند و هستند فیلمسازان و کارگردانانی که با خلق اثری قابل تأمل، سینمای ایران را در ابعاد جهانی مطرح کرده‌‌ اند و نام ایران را در دنیای هنر هفتم پرآوازه و با اقتدار دهان به دهان چرخانده ‌اند. اغلب ما اسکار را یکی از مهمترین و برجسته ‌ترین رویدادهای جهان سینما می‌ دانیم، اما نباید از یاد برد که جشنواره‌ های بین ‌المللی همچون کن، برلین یا برلیناله، بفتا،لوکارنو، لندن، ونیز، ساندنس و… از جمله معتبرترین جشنواره‌ های بین ‌المللی بوده‌ اند که فیلم‌ ها، کارگردانان و هنرپیشگان ایرانی زیادی در آنها درخشیده‌ اند.
داستان معرفی فیلم‌ های ایرانی در دوره ‌های مختلف به جشنواره ‌های خارجی، گاهی حاشیه‌ ساز می شود. برخی از جشنواره‌ ها که علی ‌الظاهر خودشان فیلم‌ هایی را دعوت می ‌کنند، اختلافی در داخل کشور تولید کننده به وجود نمی‌ آید، اما مهمترین بحث مربوط به جایزه اسکار است که هیأت انتخابی دارد و لیستی از فیلم‌ هایی که ویژگی‌ هایی خاص را دارند، مورد بحث قرار می‌ دهند و در نهایت یک فیلم به‌ عنوان نماینده ایران در اسکار هر ساله به آکادمی معرفی می‌ شود. این فیلم‌ ها در نخستین گام باید اکران داخلی داشته باشند.
این اول ماجراست و بعد از این احتمالاً فیلم باید ویژگی‌ هایی هم داشته باشد که در رقابت با سایر فیلم‌ ها از کشورهای دیگر (در بخش فیلم غیرانگلیسی) کم نیاورد. سال‌ های مختلف فیلم‌ هایی به نمایندگی از ایران به اسکار گسیل شده و طی این سال‌ ها اصغر فرهادی دو بار توانسته اسکار را برای سینمای ایران به ارمغان بیاورد.
در پی انتشار نامه کانون کارگردانان خانه سینما درباره نحوه انتخاب نماینده کشورمان برای رقابت در اسکار بهترین فیلم خارجی‌ زبان، هر چند بنیاد سینمایی فارابی توضیحاتی را ارائه کرد، اما به نظر می رسد این نامه آغازگر چالشی است که می تواند روند انتخاب فیلم را دچار تحول کند.
با سه صاحب نظر در این باره صحبت کرده ایم.
***
سیروس الوند:
فیلمی برای اسکار انتخاب و بعد عوض می شود!

سیروس الوند کارگردان سینما، با انتقال مسئولیت انتخاب فیلم نماینده اسکار از بنیاد سازمان سینمایی فارابی به خانه سینما موافق هست.
کارگردان «دستهای آلوده» و «این سیب هم برای تو» درباره ارزیابی و هدف کانون کارگردانان از انتقال مسئولیت انتخاب فیلم نماینده اسکار از فارابی به خانه سینما، به بانی فیلم گفت: به نظرم درصورتی که این انتقال صورت گیرد،خانه سینما باید برای حسن انجام کار هیأتی را تشکیل دهد. در دوره های گذشته در هیأت انتخاب بودم و در مواردی دیده ام فیلمی که در نهایت انتخاب شده، به نحوی کنار رفته است و دو- سه نفر در یک تغییر رویکرد، نظرات شان را عوض کرده اند تا فیلم دیگری راهی اسکار شود. آن هم آثار فیلمسازانی که در نهایت با مواضع رسمی و دولتی هماهنگ می شدند و برای همین فیلمشان انتخاب می شد. به نظرم اگر خانه سینما نماینده ایران برای معرفی به اسکار را انتخاب کند، صحیح تر هست. به هر حال مطمئن باشید اگر فیلمی انتخاب شود، ولی مورد پسند مسئولان نباشد، به نحوی نمی گذارند آن فیلم برود. هرچند در نهایت باورم این است فیلمی که نماینده ایران است به آکادمی ارسال شود، آنها نماینده سینمای ایران را نمی بینند، بلکه نماینده دولت و نظام را می بینند و در نتیجه هر فیلمی را برنمی تابند. کانون کارگردانان یک پیشنهاد داده اند و باید ببینیم که این پیشنهاد مورد قبول واقع می شود یا خیر. در همه جای دنیا روالش این طور است که جامعه سینمایی آن کشور فیلم را انتخاب می کند، نه دولت و حکومت. اینجا دولت از یک عده سینماگر دعوت می کند که من هم در دوره ای در آن جمع بودم و کارمند دولت هم نبودم و فیلمسازان دیگر هم بودند. یک سال دیدم فیلمی انتخاب شد، ولی بهانه آوردند و یک هفته قضیه را به تأخیر انداختند و در آخر فیلم دیگری جایگزین آن شد، چون دو نفر رأیشان را عوض کردند!
کارگردان «تله» درباره نقاط ضعف و قوت بنیاد سازمان سینمایی فارابی طی این چند سال در انتخاب فیلم برای معرفی به اسکار، افزود: به هر حال این پروسه ناشناخته است. هر چقدر هم فیلم خوب انتخاب کنیم، باخبر نیستیم کشورهای دیگر چه فیلم هایی را انتخاب می کنند. معنای آن این نیست فیلمی که انتخاب کرده ایم حتماً جزو پنج فیلم می رود یا برنده جایزه می شود. تقریباً هر سال فیلمی که انتخاب شده فیلم خوبی بوده است. یک سال با فیلمی که انتخاب شده بود، موافق نبودم، اما رأی بالایی آورد و بالطبع انتخاب شد.
***
مهدی نادری:
واگذاری این مسئولیت تخصصی به خانه سینما منطقی به نظر می رسد

مهدی نادری، هدف اعضای کانون کارگردانان سینما از طرح پیشنهاد انتقال مسئولیت انتخاب فیلم نماینده اسکار از بنیاد سازمان سینمایی فارابی به خانه سینما را پُررنگ تر شدن نقش خانه سینما و اعضایش در کمیته انتخاب می داند.
کارگردان «بدرود بغداد»، فیلمی که در یکی از دوره های گذشته به اسکار معرفی شد، در این خصوص به بانی فیلم گفت: این بحثی که کانون کارگردانان از پیش کشیدن این بحث چه هدفی دارد، خب طبعا به لحاظ دیدگاه یک گروه تخصصی و صنفی نام آشنا در سینما هستند.همین مسئله سبب می شود واگذاری این مسئولیت تخصصی به خانه سینما منطقی به نظر برسد. هدف اعضای کانون کارگردانان سینما این است که خانه سینما احتمالاً نقش پُررنگ تری در کمیته داشته باشد. ضمن اینکه در این شکل، میزان دخالت دولت نیز در قضیه کمرنگ می شود. نفس بررسی آثار برای معرفی به آکادمی اسکار در کشورهای مختلف هم همین است که فیلم منتخب از سمت آکادمی سینمایی کشورها معرفی می شود. تصور کنید در همین جشن آکادمی اسکار، افرادی از بین دولت بیایند فیلم های برگزیده را انتخاب کنند. هدف از مسئله اخیری که کانون دارد دنبال می کند، احتمالاً به دنبال این است که کار به دست اعضای تخصصی سینما صورت گیرد.
کارگردان «افسانه شکارچیان گرگ» درباره نقاط ضعف و قوت بنیاد سازمان سینمایی فارابی طی این چند سال در انتخاب فیلم برای اسکار، افزود: من از جزئیات بی اطلاع هستم. همین طوری که هر سال هست طبیعتاً با نظرات مختلفی و سلایق متفاوت در نهایت گزینه نهایی معرفی می شود. شاید اگر یک سری دیگر بودند، فیلم های دیگر را برمی گزیدند. انتخاب فیلم برای معرفی به آکادمی به هر حال معیارهایی دارد که این معیارها از موارد حائز اهمیتی مثل میزان فروش فیلم، میزان امتیازهای تخصصی، جوایز سالیانه ای که فیلم گرفته نشات گرفته اند. ضمن اینکه شانس ایران تاکنون برای دریافت دو جایزه اسکار، تجربه اش را هم در این راه بالا برده است. کسی هم که این اسکار را گرفت، فیلمساز عضو کانون کارگردانان است و طبیعتاً از دل سینمای ایران برخاسته. فراموش نکنیم کمیته های تخصصی، شایستگی و قدرت تشخیص بهتری برای شناخت آثاری با شانس بالا برای انتخاب دارند و گزینش توسط کمیته های تخصصی می تواند اعتبار و مقبولیت بیشتری برای فیلم انتخاب شده به همراه داشته باشد. در مجموع فرآیندهایی ک در خصوص معرفی یک فیلم اتفاق می افتد، به نظرم کاملاً امر تخصصی هست. کسانی که در بنیاد سینمایی فارابی سال های گذشته فیلم ها را انتخاب می کردند تا جایی که به یاد دارم، همه آنها از اعضای خانه سینما هستند. منتها جزئیاتی دارد که قطعاً بین نهادصنفی کانون کارگردانان و فارابی قابل بررسی و نتیجه گیری هست. از بیرون خیلی نمی توانیم رأی صادر کنیم. نکته مهمی که باید بین صنف و نهاد دولتی باید بررسی شود، این است که باید دید در واقع الان این کارگروه نسبت به آن کارگروه امتیاز دارد یا ندارد. شما شرایط را پرسیدید که من می گویم قطعاً این مسئله یک فرآیند صنفی هست. این تجربه را به عنوان عضو افتخاری دارم که چند دوره در کمیته انتخاب بودم و می توانم بگویم اعضا از صنف کارگردانان، تهیه کنندگان، مؤلفان و پخش کنندگان سینما هستند، یعنی من چیزی از دولت در آن کشورها نمی دیدم، ولی در نهایت فیلمی که به عنوان نماینده انتخاب می شود،باید گزینه رسمی یک کشور باشد. یعنی فیلمساز نمی تواند شخصاً اقدام کند یا کمپانی فیلمسازی نمی تواند به طور مستقل فیلم را به اسکار معرفی کند. این دوباره نازل بر این مسئله صنفی بودنش است. در واقع رعایت شروطی مثل اکران کار و بررسی امتیازهایی که به عنوان نماینده ای شایسته باید داشته باشد تا به اسکار معرفی شود از سوی یک نهاد صنفی با اعضایی متخصص بهتر صورت می گیرد.
این فیلمساز ایرانی در پایان از این انتقال استقبال کرد و اظهار داشت: باز هم تأکید می کنم برخی از اعضای قبلی هیات انتخاب از اعضای خانه سینما هستند و احتمالاً به همین دلیل در چیدمان و نوع انتخاب این هیات، کانون کارگردانان علاقه مندند این وظیفه به خانه سینما واگذار شود. البته به نظرم این انتقال چیز زیادی را تغییر نمی دهد، فقط این مسئله تائید صنفی باعث شود اتفاق مثبتی بیفتد و انتخاب نهایی مقبولیت بیشتری داشته باشد.
***
شادمهر راستین:
سازوکار انتقال مسئولیت معرفی فیلم به اسکار از فارابی به خانه سینما مشخص نیست

شادمهر راستین اعتقاد دارد: شاید از نهاد صنفی برود کمتر دچار انتقاد و آزادی عمل بیشتری داشته باشد.
این منتقد سینمایی درباره ارزیابی اش از هدف کانون کارگردانان در طرح پیشنهاد انتقال مسئولیت انتخاب فیلم نماینده اسکار از فارابی به خانه سینما، به بانی فیلم گفت: قطعاً از خود کانون کارگردانان باید این را بپرسید که چرا چنین پیشنهادی داده است. قاعدتاً این پیشنهاد بر مبنای کاهش تصدی گری دولت در امور صنفی و جزو برنامه دولت ها در ۲۰ سال گذشته بوده است. یعنی همه این دولت هایی که سرکار آمده اند در حدود ۲۰ سال گذشته این نگاه را داشته اند. دولت ها در جهت کاهش امور تصدی گری اجرایی از دولت و انتقال آن به صنوف تخصصی، چند سالی است چنین روندی را پی گرفته اند. احتمالاً کانون کارگردانان با همین رویکرد انتخاب فیلم برای معرفی به آکادمی اسکار را پیشنهاد داده که خانه سینما می تواند انجام دهد چون متخصصانش سازکار صحیح را می دانند. اما نکته اینکه جایزه اسکار نشان دهنده توانمندی سینمای ایران نیست. الان چند سال است این اشتباه را می کنیم که اسکار مبنایش فیلم اکران شده و فیلمی است که مجوز اکران گرفته باشد. در صورتی که توانمندی سینمای ایران فقط در اکران فیلم هایش نیست. اینجا تعارضی پیش می آید که از ابتدای انقلاب تاکنون در سینمای ایران نظیر نداشته؛ اینکه برخی فیلمسازی خود را بر اساس سلیقه اسکار دنبال می کنند، چون سرمایه گذاری و برنامه ریزی دقیقی در این باره انجام نشده. البته این جایزه الان مبنای سینمای ایران نیست و به نظرم یک غلط و خلأ وجود دارد و بهتر است دوباره راجع به آن فکر کنند. امیدوارم اگر بخواهند فیلمی را انتخاب کنند، راجع به آن بررسی دقیق داشته باشند.اصلاً باید دید می توانیم فیلمی را برای اسکار انتخاب کنیم، آن هم در صورتی که بخش عمده ای از سینمای قابل قبول ایران هنوز اکران نشده است.
این نویسنده سینمایی درباره نقاط ضعف و قوت بنیاد سازمان سینمایی فارابی طی این چند سال در انتخاب فیلم برای اسکار، افزود: دوستانی که در هیأت انتخاب بودند در مصاحبه هایشان جزییاتی را گفته اند. مدیران به خاطر الزامی که در رعایت ترکیبی از آدمهای اجباری و اختیاری در میان اعضای انتخاب دارند، شاید نتوانند چینش ایده آلی داشته باشند. سالی که فیلم «جدایی نادر از سیمین» به اسکار فرستاده شد و هم سالی که فیلم «فروشنده» به اسکار رفت، عده ای گفتند که امکان ندارد این فیلم ها حتی در اسکار پذیرفته شوند چه برسد به اینکه جایزه اسکار را دریافت کنند. حتی افرادی در مطبوعات گفتند اصلاً در اسکار نامزد هم نمی شود، چرا این اتفاق افتاده؟! بنابراین نشان می دهد سابقه خوبی در اینزمینه وجود داشته، ولی نکاتی هم بوده که باید در دوره های بعدی لحاظ شود. مهمترین اش حذف فیلم «یه حبه قند» بود. یعنی بدون نظر کارگردان، معاونت سینمایی و بنیاد سازمان سینمایی وقت آن دوره اعلام کردند که فیلم را به اسکار نمی دهند، به خاطر اینکه یک مسئله سیاسی پیش آمده بود. حال آنکه فیلم «یه حبه قند» با اینکه تهیه کننده اش حوزه هنری بود و قطعاً شانسی هم در اسکار داشت، از رفتن بازماند. بنابراین وقتی یک نهاد دولتی بخواهد تصمیم گیرنده باشد، مناسبات سیاسی ارجح می شود به مناسبات هنری. هر چند دولتی بودن خیلی اوقات باعث می شود آزادی عمل و اختیار اعضایی که دارند فیلم انتخاب می کنند بیشتر باشد. هرچند باز تأکید می کنم معیار سینمای ایران، جایزه اسکار نیست.
راستین در پایان اظهار داشت: هنوز نمی دانم چه پیشنهاد دیگری در این باره هست و چه راهکارهای دیگری وجود دارد. یعنی جدا از اینکه مسئولیت مذکور از بنیاد سازمان سینمایی فارابی به خانه سینما انتقال پیدا کند، نکته دیگری مطرح نشده است. اینکه چه سازکاری داشته باشد و چه برنامه ای دارند و چه افرادی قرار است کم شود هنوز اعلام نشده است. اما در هر صورت با توجه به سابقه ای که در این سال ها در ذهن از این روند داشته ایم و انتخاب فیلم از سوی نهادی نیمه دولتی مثل بنیاد سینمایی فارابی به خاطر همان انتقاداتی که گفتم، شاید هم اگر این مسئولیت از فارابی گرفته شود،کمتر دچار انتقاد قرار گیرد و آزادی عمل بیشتری هم ایجاد شود.

نوشته بدرقه مسافر«اسکار» با هول و ولا اولین بار در بانی‌فیلم پدیدار شد.